حرف های ناگفته
اگر حرفی سرودی روی لبها نیست و زنگ نعره ای در گوش شبها نیست اگر اکنون هجوم درد و تنهایی است اگر امید من امید رویایی است بترس از من بترس از من از این سیل جدا افتاده ی مغرور بترس از من بترس از من که پر کینه نگاهت می کنم از دور نخواهم رفت خواهم ماند روزی با تو خواهم خواند سرودی را که از چشمم نمی خوانی حدیثی را که جز رویا نمی دانی برایت مهربان بودم تو می دانستی و نامهربان بودی به پایت زندگی دادم تو رنجم دادی در فکر جان بودی گرفتی هر چه از من بود چو دشمن مرا پا بستی و رفتی چو ترسیدی که بگریزم پل پیوند ما بشکستی و رفتی بترس از من بترس از من از این سیل جدا افتاده ی مغرور بترس از من بترس از من که پر کینه نگاهت می کنم از دور ای طفل بی گناه،که راحت نبوده ای، بیست و چهار ساعت از این بیست و چهار سال. گیرم که پیر گردی و در تنگنای دهر، با مردم زمانه بسازی هزار سال! آیا میان این همه اندوه و درد و رنج؛ هرگز تفاوتی کند امسال و پارسال؟ فریدون مشیری همیشه ، وقتی تنها و نا امید و ملول تنت،روانت،از این و آن خسته ست، همیشه ، وقتی رخسار این جهان تاریک، همیشه ، وقتی درهای آسمان بسته ست، همیشه ، گوشه ی گرمی به نام «دل» با توست که صادقانه تر از هر که ، با تو پیوسته ست! به دل پناه ببر ! آخرین پناهت اوست. تو را چنان که تمنای توست ، دارد دوست! فریدون مشیری آه از این زمان....این غارتگر غریب..... گاهی همه چیز را به یغما می برد...بی آنکه چیزی از تو باقی بماند... و تو تنها می نشینی به نظاره ی این درد.... و چه تلخ است این به نظاره نشستن را.... خاکستر آرزوهایت را باد می برد....به دور دست ها..... پایان بازی زندگی برای سادگی باختن است..... همه چیز را می بازی اگر نیرنگ ندانی..... چه زیبا نقش آفرینی می کنند صورتکها در مقابل تو.... و تو رو به بازی می گیرند....با تمام بی رحمی...... اما در انتها تو می مانی و دردهایت..... تو می مانی و فاصله ی یک زندگی را حسرت و در نهایت پوچی........ وچه تلخ و دردناک است پایان پوچی....... سوخت دمامدم ، جوانه های نشاطم ریخت پیاپی شکوفه های امیدم. تشنه تر از برگ خسته تر از سنگ گم شده ،سر گشته ، در سراب رهایی مرگ دلم را ندیده بودم دیدم. آخرین روزهای سال ٨٩ در حال سپری شدن هست...... وقتی انسان به گذشته نگاه می کنه هیچ چیز به ذهنش نمی رسه جز روزهای رفته.... هیچ چیز جز ثانیه هایی که گذشته و آرزوهایی که همراه ثانیه ها رفتن.......... آرزوی سالی پر از شادی و موفقیت واسه همه ی دوستان عزیز.................. دریا آهی کشید غم زده پیری سپید موی افکنده صبحگاه ، در آیینه چون نگاه در لابلای موی چو کافور خویش دید یک تار مو سیاه در دیدگان مضطربش اشک حلقه زد. در خاطرات تیره و تاریک خود دوید سی سال پیش نیز ، در آیینه دیده بود: یک تار مو سپید! در هم شکست چهره ی محنت کشیده اش دستی به موی خویش فرو برد و گفت : ((وای!)) اشکی به روی آینه افتاد و ناگهان بگریست های های ! دریای خاطرات زمان گذشته بود هر قطره ای که بر رخ آیینه می چکید در کام موج ، ضجه ی مرگ غریق را از دور می شنید. طوفان فرو نشست ولی دیدگان پیر می رفت باز در دل دریا به جستجو در آب های تیره ی اعماق خفته بود یک مشت آرزو........! فریدون مشیری
| Design By : Night Skin |
Authors
