حرف های ناگفته

 

ایستاده ام کنار در.....سرد و بی رمق...نه پای رفتن دارم نه دل ماندن.......من دفن شده ام میان لحظه های رفته.........سنگین می گذرد ثانیه ها....امان از این سرنوشت....امان از این بی پناهی.....دو نیمه شده ام.....نیمی به گل مانده و نیمی دل به دریا زده در پی رفتن......از من گذشته است تولد دوباره اما گوشه ای از قلبم تن نمی دهد به این پوسیدن.......شاید باید برید...برید و رفت تا فراسوی افق حتی با تن و جانی نیمه......شاید باید گذشت از هر آن چه بود.......از نو نوشت سرنوشت را.......اما اما امان از ریشه......گاهی دلم می خواست علف هرزی بودم بی ریشه.......ساده می مردم بی درد دل می کندم........باد می برد مرا به هر کجا.....اما ریشه ام به خاک گره خورده........کاش تیشه ای در دستانم داشتم آنگاه من می دانستم و ریشه.......دو نیمه شده ام.....هر دو نیمه بی جان......و من صبورانه به تماشا نشسته ام این شکستن و دو نیمه شدن را.........................................

                                                                                     (ایرج)

                                                                     

نوشته شده در ۱۳٩٢/٩/۳٠ساعت ۱٢:٥٥ ‎ق.ظ توسط ایرج نظرات () |

 

چه روزهایی بود.......زمان را گم می کردم وقتی پشت شیشه ی اتوبوس یا تاکسی می نشستم......درخت های کنار جاده در چشمانم همچون باد عبور می کرد و من و رویایی شاعرانه........حسرت آواز آن روزها.........بوی باران و نوار کاست و صدای ترانه ای عاشقانه........پشت پنجره و نگاه گره خورده ام به درختان خیس........چشمان زل زده ام به ابرها وریزش دانه های برف.......زمین هم در آن روزها سپید بود و زمانه هم شاید سپیدتر......رویاهای شبانه و یک بغل سادگی..........نگاهی پر می زد از چشمانم تا آسمان از پشت پنجره.......دلم سبک بال بود.......نفس هایم بوی زندگی می داد..........روی بال ابرها سفر می کردم........عبور گله های ابر و نم نم باران.....بوی پر از احساس باران...دلم پر می کشد برای آن روزها......غریبانه ای که جا ماند از من..........و ماند در همان سادگی و بی الایشی.......دور شده ام فرسنگ ها از آن روزها.....

           دلم می خواهد برگردد آن روزها..........دلم می خواهد برگردد..........

 

                                                                                                           (ایرج) 

                        " باز هم صدای پای پاییز دل انگیز "

نوشته شده در ۱۳٩٢/٦/۳٠ساعت ۳:٠۳ ‎ق.ظ توسط ایرج نظرات () |

دلم از عبور لحظه ها می گیرد وقتی می دانم  تمام من میان این لحظه ها گم می شود ،می دانم روزی تمام  می شود  و دیگر غروبی نیست...........

 

       در این شب سرد بیدارم و بس

                        دلتنگ توام در گیر قفس

      با هر چه صدا با هر چه نفس

                      فریاد از تو ای عشق

 

نوشته شده در ۱۳٩٢/۳/۱٥ساعت ٤:٠۱ ‎ق.ظ توسط ایرج نظرات () |

 

قرن ها می یان و می رن

          یک چرا بدون پاسخ

            من و تو هزار سال بعد

                     عشق زندگی تناسخ

                               به دنیا اومدم تا.................

نوشته شده در ۱۳٩٢/۱/٢۳ساعت ۱٠:٠٢ ‎ب.ظ توسط ایرج نظرات () |

بعد یک سال بهار آمده، می بینی که؟
باز تکرار به بار آمده، می بینی که؟

سبزی سجده ی ما را به لبی سرخ فروخت

عقل با عشق کنار آمده، می بینی که؟


آن که عمری به کمین بود، به دام افتاده
چشم آهو به شکار آمده، می بینی که؟


حمد هم از لب سرخ تو شنیدن دارد
گل سرخی به مزار آمده، می بینی که؟

غنچه ای مژده ی پژمردن خود را آورد
بعد یک سال بهار آمده، می بینی که؟

 

                                            فاضل نظری

نوشته شده در ۱۳٩۱/۱٢/٢٩ساعت ۱٠:۳٠ ‎ب.ظ توسط ایرج نظرات () |


Design By : Night Skin