حرف های ناگفته

ایستاده ام ، بر قله ی سی سالگی.........

چقد زود گذشت.....به قول فریدون مشیری  سی ثانیه پندار.....

دهه ی بیست تمام شد ،زودتر از اونچه که فکرش رو

کنم......شاید بهترین روزها وسالهای زندگیم رفت که بعدا بیشتر

حسرتش رو بخورم...........

اقرار می کنم به اینکه خیلی از روزهاش و رو بیهوده سوزوندم و چه حیف.......

روی دیوار یه عکس عزیزه     عکسی که داره با چشمام همبستگی

از هوای تازه ای لبریزه          این عکس خوبه زمان بیست سالگی

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱۱/۱٦ساعت ٢:٠۳ ‎ق.ظ توسط ایرج نظرات () |

     بگذار اگر این‌بار سر از خاک برآرم
     بر شانه‌ی تنهایی خود سر بگذارم

     از حاصل عمر به‌هدر رفته‌ام ای ‌دوست
     ناراضی‌ام، امّا گله‌ای از تو ندارم

     در سینه‌ام آویخته دستی قفسی را
     تا حبس نفس‌های خودم را بشمارم

     ای کشتی جان! حوصله کن می‌رسد آن‌روز

     روزی که تورا نیز به دریا بسپارم

     ای بغض فرو خفته مرا مرد نگه دار

     تا دست خداحافظی‌اش را بفشارم

                      ...................

 

                                                 فاضل نظری 

 

نوشته شده در ۱۳٩۳/٦/۸ساعت ۱:۱٧ ‎ق.ظ توسط ایرج نظرات () |

           ....گاهی گذشته انسان نیمی از انسان را به تاراج می برد.....

                  ....آنگاه یک عمر تو می مانی و نیمه ای نا تمام....

                                 تو می مانی و یک عمر خاطره

                                        .............................

             پشت خط قرمز ترانه ها 

                                 عابر یه شهر گمشده تو دود

             راوی خاطره های زخمی ام

                                   پر نوستالژی روزهای کبود

               پر بغضم پر بهت و انتظار

                                     انتظاری عبث و پوچ و محال...........

نوشته شده در ۱۳٩۳/٤/٢٥ساعت ۱:٤۳ ‎ق.ظ توسط ایرج نظرات () |

 

حسی مبهم میان همین روزها........مزه ی تلخ روزهای رفته .....شوق کودکانه میان این همه سیاهی.....من هنوز مانده ام در میان همان حس و شوق....... چنگ می زند این حس کودکانه هر روز ابریشم احساسم را.........دلم می خواهد رها شوم میان این تکه های ابر .....سبکبال و پر بار.....ضربه های کلاوی و صدایی خوش و نوازش گر روح.......دستهایی عاشق.......روح بلند می خواهد دل کندن از عروسک های خیمه شب بازی..........من از تبار سادگی ام.........آتشفشانم وجودم هر لحظه سوی سادگی فوران می کند.......نه من نمی توانم تیره بمیرم.......من آبی ام آرام و وسیع........ساده ام و صمیمی مثل بوی باران.........روحم را می نوازد صدای موزون کلاوی ها........لحظه تولد هر باره.......من هر بار متولد می شوم........دنیای کوچک من همین باران است و صدای گوش نواز سازم و یک بغل عشق.........تهی می شوم هر بار از هر چه سیاهی است.....زندگی برایم جاری می شود وقتی این گونه دستهایی عاشق می نوازد.........و من زنده ام هنوز وهر روز نفس تازه ای می گیرد تن از پا افتاده ام........باید جاری بود میان زندگی..........غروب نزدیک است .......

                                سادگی ام آرزوست..........

           

                   (because I love you-yirumaدر حال گوش دادن  به قطعه )

 

نوشته شده در ۱۳٩۳/٢/۱٤ساعت ۱:٥٢ ‎ق.ظ توسط ایرج نظرات () |

 

ایستاده ام کنار در.....سرد و بی رمق...نه پای رفتن دارم نه دل ماندن.......من دفن شده ام میان لحظه های رفته.........سنگین می گذرد ثانیه ها....امان از این سرنوشت....امان از این بی پناهی.....دو نیمه شده ام.....نیمی به گل مانده و نیمی دل به دریا زده در پی رفتن......از من گذشته است تولد دوباره اما گوشه ای از قلبم تن نمی دهد به این پوسیدن.......شاید باید برید...برید و رفت تا فراسوی افق حتی با تن و جانی نیمه......شاید باید گذشت از هر آن چه بود.......از نو نوشت سرنوشت را.......اما اما امان از ریشه......گاهی دلم می خواست علف هرزی بودم بی ریشه.......ساده می مردم بی درد دل می کندم........باد می برد مرا به هر کجا.....اما ریشه ام به خاک گره خورده........کاش تیشه ای در دستانم داشتم آنگاه من می دانستم و ریشه.......دو نیمه شده ام.....هر دو نیمه بی جان......و من صبورانه به تماشا نشسته ام این شکستن و دو نیمه شدن را.........................................

                                                                                     (ایرج)

                                                                     

نوشته شده در ۱۳٩٢/٩/۳٠ساعت ۱٢:٥٥ ‎ق.ظ توسط ایرج نظرات () |


Design By : Night Skin