حرف های ناگفته

نخواب ای حسرت سفره گل گندم ، نباش تو دالونای قصه سر در گم

نخواب رو بالش پرهای پروانه ، که فریاد تو رو کم داره این مردم!

لا لا لا لا دیگه بسه گل لاله ، بهار سرخ امسال مثل هر ساله

هنوزم تیر و ترکش قلب و می شناسه ، هنوز شب زیر سرب و چکمه می ناله

بخواب آروم گل بی خار و بی کینه ، نمی بینه نشسته گولّه تو سینه

آخه بارون که نیس رگبار باروته ، سزای عاشقای خوب ما اینه؟

نترس از گولّه ی دشمن گل لادن ، که پوست شیر پوست سرزمین من

اجاق گرم سرمای شب سنگر، دلیل تا سپیده رفتن و رفتن

بخواب آروم گل بادوم ناباور، گل دلنازک خسته گل پرپر

نگو باد ولایت پرپرت کرده ، دلاور قد کشیدن رو بگیر از سر

دوباره قد بکش تا اوج فواره ، نگو این ابر بی بارون نمی ذاره

مث یار دلاور نشکن از دشمن ، ببین سر می شکنه تا وقتی سر داره

نذاشتن هم صدایی رو بلد باشیم ، نذاشتن حتی با همدیگه بد باشیم

کتابای سفید و دوره می کردیم ، که فکر شبکلاهی از نمد باشیم

نگو رفت تا هزار آفتاب هزار مهتاب ، نگو کو تا دوباره بپریم از خواب

بخون با من نترس از گوله ی دشمن ، بیا بیرون بیا بیرون از این مرداب

نگو تقوای ما تسلیم و ایثاره ، نگو تقدیر ما صد تا گره داره

به پیغام کلاغای سیاه شک کن ، که شب جز تیرگی چیزی نمی یاره

نخواب وقتی که هم بغضت به زنجیره ، نخواب وقتی که خون از شب سرازیره

بخون وقتی که خوندن معصیت داره ، بخون با من بیا با من نگو دیره

سکوت شیشه های شب غمی داره ، ولی خشم تو مشت محکمی داره

عزیز جمعه های عشق و آزادی ، کلاغ پر بازی با تو عالمی داره....

                                                                               ((شهیار قنبری ))            

                                                                           

                                                                                   

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱۱/٢۳ساعت ٢:۳۸ ‎ق.ظ توسط ایرج نظرات () |

افسوس زمانی که صداقت از زندگی انسان رخت بر می بندد

دیگر همه چیز بهانه و گلایه می شود

و افسوس که نمی دانستم گلایه سرنوشتم راهزاران بار تکرار می کند

 

 

روبروی تو کی ام من؟یه اسیر سر سپرده

                                       چهره ی تکیده ای که،تو غبار آینه مُرده

  من برای تو چی هستم؟کوه تنهای تحمل   

                                              بین ما پل عذابه من خسته پایه ی پل                                                                                                                                     

ای که نزدیکی مث من،به من اما خیلی دوری

                                       خوب نگاه کن تا ببینی،چهره ی درد و صبوری

کاشکی می شد تو بدونی،من برای تو چی هستم

                                      از تو بیش از همه دنیا،ازخودم بیش از تو خستم     

ببین که خسته م،غرور سنگم،اما شکسته م

                                         کاشکی از عصای دستم،یا که از پشت شکسته ام

تو بخونی،تو بدونی،ازخودم بیش از تو خسته م

                                      ببین که خسته م،تنها غروره عصای دستم     

از عذاب با تو بودن،در سکوت خود خرابم

                                      نه صبورم و نه عاشق،من تجسم عذابم

تو سرا پا بی خیالی من همه تحمل و درد

                                    تو نفهمیدی چه دردی،زانوی خسته مو تا کرد

زیر بار با تو بودن ،یه ستون نیمه جونم

                                      این که اسمش زندگی نیست جون به لبهام می رسونم

هیچی جز شعر شکستن،قصه ی فردای من نیست

                                        این ترانه ی زواله،این صدا صدای من نیست

تو سرا پا بی خیالی من همه تحمل و درد

                                     تو نفهمیدی چه دردی،زانوی خسته مو تا کرد

                                         اردلان سرفراز

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱۱/۳ساعت ۱۱:۳٩ ‎ب.ظ توسط ایرج نظرات () |


Design By : Night Skin