حرف های ناگفته

 آخرین روزهای سال ٨٩ در حال سپری شدن هست......

 وقتی انسان به گذشته نگاه می کنه هیچ چیز به ذهنش نمی رسه جز روزهای رفته....

 هیچ چیز جز ثانیه هایی که گذشته و آرزوهایی که همراه ثانیه ها رفتن..........

 آرزوی سالی پر از شادی و موفقیت واسه همه ی دوستان عزیز..................

 

دریا

آهی کشید غم زده پیری سپید موی

افکنده صبحگاه ، در آیینه چون نگاه

در لابلای موی چو کافور خویش دید

یک تار مو سیاه

 

در دیدگان مضطربش اشک حلقه زد.

در خاطرات تیره و تاریک خود دوید

سی سال پیش نیز ، در آیینه دیده بود:

یک تار مو سپید!

 

در هم شکست چهره ی محنت کشیده اش

دستی به موی خویش فرو برد و گفت : ((وای!))

اشکی به روی آینه افتاد و ناگهان

بگریست های های !

 

دریای خاطرات زمان گذشته بود

هر قطره ای که بر رخ آیینه می چکید

در کام موج ، ضجه ی مرگ غریق را

از دور می شنید.

 

طوفان فرو نشست ولی دیدگان پیر

می رفت باز در دل دریا به جستجو

در آب های تیره ی اعماق خفته بود

یک مشت آرزو........!

                                                          فریدون مشیری

 

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/۱٢/٢٦ساعت ٢:٠٠ ‎ق.ظ توسط ایرج نظرات () |

 

انصافا رباعیات خیام رو هر بار که می خونی تازه ی تازه است.....

                                   .............................

 آدم بعضی وقتها با بعضی افکار رو به رو می شه که یاد این رباعی خیام می افته :

 

 با این دو سه نادان که چنین می دانند

                             از جهل ، که دانای جهان ایشانند

خر باش که این جماعت از فرط خری

                             هر کو ، نه خر است کافرش می خوانند

                                                               خیام

                                                                                                               

نوشته شده در ۱۳۸٩/۱٢/۱٠ساعت ۳:۳۱ ‎ق.ظ توسط ایرج نظرات () |


Design By : Night Skin