حرف های ناگفته

 

                       آری زمان به پایان رسید

 

 برای انتظار.......   بیش از این مجال درنگ نیست....

           باید به خاطرات سپرد هر آنچه که بود

                    باید عبور کرد

                                                                                          

باور کن قلبم آنچنان وسعت یافته است

                                که دیگر بیهوده تنگ نمی شود...........

باید آغاز کنم سفر را

                                         با قلبی به وسعت یک آسمان

 

         دیگر زمان به پایان رسیده است   

                          و من  چشم امید بستم          

                                 بر همسفری که پرواز را نمی فهمد

   و اکنون دریافتم که...........................

داشتن بال معنای پرنده بودن نیست..............

           پرنده کسی است که ذهنی داشته باشد

                         به بزرگی یک آسمان

          و اندیشه و افکارش در این آسمان پرواز کند

و دریافتم..............

                    که راهی شدن بدون همسفر

بسی بهتر از همسفر شدن با ذهن وقلبی کوچک.....

گذشت گذشته ها

*******************

.......تنها سفر می کنم.......

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/۳/٢٦ساعت ٢:۱٠ ‎ق.ظ توسط ایرج نظرات () |

            مار در محراب

برای من که در بندم چه اندوه آوری ای تن

فراز وحشتی داری فرود خنجری ای تن

غم آزادگی دارم به تن دلبستگی تا کی؟

به من بخشیده دلتنگی شکستن های پی در پی

در این غوغای مردم کش در این شهر به خون خفتن

خوشا در چنگ شب مردن ولی از مرگ شب گفتن

چرا تن زنده و عاشق کنار مرگ فرسودن

چرا دلتنگ آزادی گرفتار قفس بودن

قفس بشکن که بیزارم از آب و دانه در زندان

خوشا پرواز ما حتی به باغ خشک بی باران

در آوار شب و دشنه چکد از قلب من خوناب

که می بینم من عاشق، چه ماری خفته در محراب

خوشا از بند تن رستن پی آزادی انسان

نمی ترسم من از ایثار که اینک سر،که اینک جان

اگر پیرم اگر برنا اگر برنای دل پیرم

به راه خیل جان بر کف که می میرند می میرم

اگر سرخورده از خویشم من مغرور دشمن شاد

برای فتح شهر خون تو رو کم دارم ای فریاد 

                                                        ایرج جنتی عطایی

نوشته شده در ۱۳۸٩/۳/٧ساعت ۳:٠٠ ‎ق.ظ توسط ایرج نظرات () |


Design By : Night Skin