حرف های ناگفته

در سالروز درگذشت پدر

 

با قامت کشیده ات ای سرو سرفراز!

آخر،چگونه خفتی آن گور تنگ را؟

ای زاده ی طراوت ((الوند))

ای مست باده و باده ی ((در بند))

بر سینه ات چگونه کشیدی آن تخته سنگ را؟

وقتی که استغاثه ی بی حاصل مرا

از دور دست خواب رهایی لبخند می زدی

من،پای آن مغاک،یقین داشتم که:وای

گوش تو،می شنود صدای کلنگ را.

دانم همی که مرگ چیزی بجز درنگ تپش ها

چیزی بجز درنگ نفس،نیست.

با برگ ها_به زمزمه_گفتم،میان اشک:

_((بر سنگ اگر درنگ پسندد،نپرسمش

بر آدمی،چگونه پسندد درنگ را؟))

                                           فریدون مشیری

نوشته شده در ۱۳٩۱/٥/٢٤ساعت ٢:٢۸ ‎ق.ظ توسط ایرج نظرات () |


Design By : Night Skin