حرف های ناگفته

 

ایستاده ام کنار در.....سرد و بی رمق...نه پای رفتن دارم نه دل ماندن.......من دفن شده ام میان لحظه های رفته.........سنگین می گذرد ثانیه ها....امان از این سرنوشت....امان از این بی پناهی.....دو نیمه شده ام.....نیمی به گل مانده و نیمی دل به دریا زده در پی رفتن......از من گذشته است تولد دوباره اما گوشه ای از قلبم تن نمی دهد به این پوسیدن.......شاید باید برید...برید و رفت تا فراسوی افق حتی با تن و جانی نیمه......شاید باید گذشت از هر آن چه بود.......از نو نوشت سرنوشت را.......اما اما امان از ریشه......گاهی دلم می خواست علف هرزی بودم بی ریشه.......ساده می مردم بی درد دل می کندم........باد می برد مرا به هر کجا.....اما ریشه ام به خاک گره خورده........کاش تیشه ای در دستانم داشتم آنگاه من می دانستم و ریشه.......دو نیمه شده ام.....هر دو نیمه بی جان......و من صبورانه به تماشا نشسته ام این شکستن و دو نیمه شدن را.........................................

                                                                                     (ایرج)

                                                                     

نوشته شده در ۱۳٩٢/٩/۳٠ساعت ۱٢:٥٥ ‎ق.ظ توسط ایرج نظرات () |


Design By : Night Skin