حرف های ناگفته

     بگذار اگر این‌بار سر از خاک برآرم
     بر شانه‌ی تنهایی خود سر بگذارم

     از حاصل عمر به‌هدر رفته‌ام ای ‌دوست
     ناراضی‌ام، امّا گله‌ای از تو ندارم

     در سینه‌ام آویخته دستی قفسی را
     تا حبس نفس‌های خودم را بشمارم

     ای کشتی جان! حوصله کن می‌رسد آن‌روز

     روزی که تورا نیز به دریا بسپارم

     ای بغض فرو خفته مرا مرد نگه دار

     تا دست خداحافظی‌اش را بفشارم

                      ...................

 

                                                 فاضل نظری 

 

نوشته شده در ۱۳٩۳/٦/۸ساعت ۱:۱٧ ‎ق.ظ توسط ایرج نظرات () |


Design By : Night Skin