حرف های ناگفته

افسوس زمانی که صداقت از زندگی انسان رخت بر می بندد

دیگر همه چیز بهانه و گلایه می شود

و افسوس که نمی دانستم گلایه سرنوشتم راهزاران بار تکرار می کند

 

 

روبروی تو کی ام من؟یه اسیر سر سپرده

                                       چهره ی تکیده ای که،تو غبار آینه مُرده

  من برای تو چی هستم؟کوه تنهای تحمل   

                                              بین ما پل عذابه من خسته پایه ی پل                                                                                                                                     

ای که نزدیکی مث من،به من اما خیلی دوری

                                       خوب نگاه کن تا ببینی،چهره ی درد و صبوری

کاشکی می شد تو بدونی،من برای تو چی هستم

                                      از تو بیش از همه دنیا،ازخودم بیش از تو خستم     

ببین که خسته م،غرور سنگم،اما شکسته م

                                         کاشکی از عصای دستم،یا که از پشت شکسته ام

تو بخونی،تو بدونی،ازخودم بیش از تو خسته م

                                      ببین که خسته م،تنها غروره عصای دستم     

از عذاب با تو بودن،در سکوت خود خرابم

                                      نه صبورم و نه عاشق،من تجسم عذابم

تو سرا پا بی خیالی من همه تحمل و درد

                                    تو نفهمیدی چه دردی،زانوی خسته مو تا کرد

زیر بار با تو بودن ،یه ستون نیمه جونم

                                      این که اسمش زندگی نیست جون به لبهام می رسونم

هیچی جز شعر شکستن،قصه ی فردای من نیست

                                        این ترانه ی زواله،این صدا صدای من نیست

تو سرا پا بی خیالی من همه تحمل و درد

                                     تو نفهمیدی چه دردی،زانوی خسته مو تا کرد

                                         اردلان سرفراز

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱۱/۳ساعت ۱۱:۳٩ ‎ب.ظ توسط ایرج نظرات () |


Design By : Night Skin