حرف های ناگفته

نخواب ای حسرت سفره گل گندم ، نباش تو دالونای قصه سر در گم

نخواب رو بالش پرهای پروانه ، که فریاد تو رو کم داره این مردم!

لا لا لا لا دیگه بسه گل لاله ، بهار سرخ امسال مثل هر ساله

هنوزم تیر و ترکش قلب و می شناسه ، هنوز شب زیر سرب و چکمه می ناله

بخواب آروم گل بی خار و بی کینه ، نمی بینه نشسته گولّه تو سینه

آخه بارون که نیس رگبار باروته ، سزای عاشقای خوب ما اینه؟

نترس از گولّه ی دشمن گل لادن ، که پوست شیر پوست سرزمین من

اجاق گرم سرمای شب سنگر، دلیل تا سپیده رفتن و رفتن

بخواب آروم گل بادوم ناباور، گل دلنازک خسته گل پرپر

نگو باد ولایت پرپرت کرده ، دلاور قد کشیدن رو بگیر از سر

دوباره قد بکش تا اوج فواره ، نگو این ابر بی بارون نمی ذاره

مث یار دلاور نشکن از دشمن ، ببین سر می شکنه تا وقتی سر داره

نذاشتن هم صدایی رو بلد باشیم ، نذاشتن حتی با همدیگه بد باشیم

کتابای سفید و دوره می کردیم ، که فکر شبکلاهی از نمد باشیم

نگو رفت تا هزار آفتاب هزار مهتاب ، نگو کو تا دوباره بپریم از خواب

بخون با من نترس از گوله ی دشمن ، بیا بیرون بیا بیرون از این مرداب

نگو تقوای ما تسلیم و ایثاره ، نگو تقدیر ما صد تا گره داره

به پیغام کلاغای سیاه شک کن ، که شب جز تیرگی چیزی نمی یاره

نخواب وقتی که هم بغضت به زنجیره ، نخواب وقتی که خون از شب سرازیره

بخون وقتی که خوندن معصیت داره ، بخون با من بیا با من نگو دیره

سکوت شیشه های شب غمی داره ، ولی خشم تو مشت محکمی داره

عزیز جمعه های عشق و آزادی ، کلاغ پر بازی با تو عالمی داره....

                                                                               ((شهیار قنبری ))            

                                                                           

                                                                                   

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱۱/٢۳ساعت ٢:۳۸ ‎ق.ظ توسط ایرج نظرات () |


Design By : Night Skin