حرف های ناگفته

دلی که پیش تو ره یافت باز پس نرود

هوا گرفته ی عشق از پی هوس نرود

به بوی زلف تو دم می زنم در این شب تار

و گرنه چون سحرم بی تو یک نفس نرود

چنان به دام غمت خو گرفت مرغ دلم

که یاد باغ بهشتش درین قفس نرود

            ...................

دلی که نغمه ناقوس معبد تو شنید

چو کودکان ز پی بانگ هر جرس نرود

بر آستان تو چون سایه سر نهم همه عمر

که هر که پیش تو ره یافت باز پس نرود

 

                                             هوشنگ ابتهاج(سایه)

نوشته شده در ۱۳٩۱/٢/٢٠ساعت ۱:٤٧ ‎ق.ظ توسط ایرج نظرات () |


Design By : Night Skin